Zoals reeds menig jaar hiervoor werd ik rond de jaarwisseling door de bewoners van ‘de Grote Kers’, vreselijk verwend; voer voor alle dieren die hier rondlopen.
Waar ik dat aan verdiend heb… “We zijn zo blij met je! Er is, sinds jij er bent, meer ‘wild’ te spotten in het gebied op en rondom ons erf.”
De dieren zullen zich wederom te goed doen aan het heerlijke voer! En wij genieten gezamenlijk weer van alles wat zich in deze mooie biotoop, waar we deel van uitmaken, laat bewonderen.
Op 9 september werd, met het bouwen van de steiger, de start van de verbouwing gemaakt. Toen die eenmaal stond en was goedgekeurd ging op 19 september de tweede fase in; de pannen gingen van het dak. Een broer van me kwam een lange middag helpen. Maar ook de hulp van Silke, die hier regelmatig haar honden brengt, was fantastisch; we hebben samen menige bui op het dak getrotseerd. En daar waren Louis en Christa met hun hond Hannah; een hele dag keihard bikkelen totdat de laatste pan eraf was.
De volgende klus was het demonteren en het (laten) afvoeren van het dakbeschot. Dat had ik nog maar nèt klaar toen op 23 september Frank en Marcel ś morgens vroeg op de stoep stonden.
Frank Diekman is een door en door vakman op het gebied van hout. Marcel is vooral thuis in de ‘moderne’ bouw. Tesamen vormen ze een geweldig en bekwaam span. Ik was, gedurende de tijd dat ze hier werkten, derde man. Dát heb ik geweten; we hebben veel plezier gehad maar vooral heel hard gewerkt!
Voordat de isolatieplaten erop konden, moest eerst het dak voorbereid worden; aan beide zijden hadden we ca. 1,5 dag nodig om de dakspanten op één lijn te krijgen. Ook moesten er bdz. drie spanten worden vervangen.
De aannemer, die hier zo’n 2 jaar geleden de constructie zou verstevigen, heeft beslist geen goed werk geleverd. Ik haalde er, gealarmeerd door de toenemende (haar-)scheuren in de muren, een bouwkundig inspecteur bij. Deze heeft alle benodigde aanpassingen uitvoerig en ter plekke met Frank en Marcel besproken en bij een vervolg bezoek aangegeven dat ze kundig waren uitgevoerd.
Toen de isolatieplaten en de panlatten op het dag aangebracht waren, kon de volgende stap gezet worden; de pannen konden er weer op. En dus hulptroepen voor het weekend van 3 en 4 oktober ingeroepen. Wederom kwam m’n broer, welke Tomasz, een hele goede vriend van hem, zover kreeg om ook te komen. En Louis en Christa waren ook weer van de partij. Geweldig!!
Een loodgieter kwam de dakgoten aanbrengen. Nadat ik de steiger weer af had gebroken en die was opgehaald heb ik geloof ik even een paar dagen niets ‘extra’s’ meer gedaan; ik was weliswaar zeer blij met m’n mooie dak, maar ‘k had de knollen even helemaal op!
Maar het puin moest geruimd en dus ging ik weer gauw aan de slag om het afval beetje bij beetje klein te maken en af te voeren.
Half september ging ik op weg naar Uffelte om Gunda, een Brown Swiss kuisje (vrouwlijk kalf) op te halen. Het ras staat bekend om ’n stevig beenwerk en goede melk.
Ze was amper twee weken oud en moest hier natuurlijk 2-3 maal daags de fles krijgen. Omdat haar weerstand nog niet optimaal was en de weersomstandigheden het niet toelieten, moest ik haar de eerste tijd in de stal houden. Zowel voor haar als voor mij was het allemaal nieuw maar de kwetsbare eerste maanden hebben we inmiddels achter de rug en goed doorstaan; ze groeit goed en loopt momenteel samen met de schapen in een klein weitje. De Shetland ponny ’s waren wat ’te wild’ met haar en omdat ze haar makkelijk onbedoeld kunnen bezeren, staan die twee even apart.
Van de melk is Gunda allang af, ze krijgt nu kalver-brokken en hooi. Zodra het gras in de wei weer hersteld is van de (natte) winter, mag ze met de andere grazers de grote wei in.
Erica, die hier regelmatig Boyka brengt, liet me weten dat ze het leuk zou vinden om één week gedurende een vakantieperiode in september, hier door te brengen met klussen ed. “Denk er maar over na en laat me maar weten..” Nou, dáár hoefde ik niet héél lang over na te denken; natuurlijk!!
We deden van alles; pergola voor het huis maken, keukenblokje maken in ‘hang-plek’ (een deel van de schuur waar het, vanuit het hondenveldje, goed schuilen is bij slecht weer), stal bouwen……. pret maken…
Als we het goede gereedschap niet hadden of extra handen, een frisse kijk (inzicht) of rechte spijkers nodig hadden, belden we Eef (Erica’s man). Die kwam ons dan spoedig bijstaan.
Erica, reuze bedankt voor een productieve, super gezellige week!
Om in en uit de boerderij te gaan, is zowel voor mij als voor de honden soms een hele klus.
Als ’n hond naar binnen moet en er staan achter de deur meerdere honden zich te verdringen om de aangekomen hond als eerste te begroeten….
Als alle honden de bel gehoord hebben en er maar één door de deur naar buiten mag om met de baas weer naar huis te gaan ….
Een halletje in de woonkamer was niet handig en zodoende heb ik in de zijgevel een doorgang gemaakt; het zijkamertje dient zo als sluis. De honden kunnen daarmee veel rustiger in en uit de boerderij en de kans dat er een hond teveel naar buiten glipt is daarmee nihil geworden.
Twee Muskuseenden hebben jongen gekregen. Eén nest van 14 en één van 10 jongen.
Eenmaal in de poel waren er binnen een paar uur 7 jongen door de raven geroofd.
Op die manier zou er over een week geen jong meer over zijn!
Aldus de jongen met hun moeders gevangen en in de volière gezet. Deze wat vergroot en er gauw een vijvertje in gegraven.
Op de foto is te zien dat één van de poezen, vanaf de bovenkant van de volière, de nieuwkomers nauw in de gaten houdt. 😉
De schutting was welleswaar van geïmpregneerd hout, een verfbeurt met ‘houtteer’ maakt er een mooi en duurzaam geheel van. De bielzen, waarop hij rust, hebben inmiddels dezelfde behandeling ondergaan.
Net als de kersenboom vlak vóór de boerderij, ging ook de kersenboom in het honden-basisveld dood. Kersenbomen leven niet even lang als de meeste (fruit-)bomen. Het was blijkbaar hun tijd.
Jammer is het wel want niet alleen was de bloesem een prachtig, jaarlijks terugkerend schouwspel, ook de vogels waren natuurlijk dol op de kersen en kwamen in grote getalen!
Met een kettingzaag waren de takken er snel af. De stam wordt door een vakman deskundig verzaagd en tot een prachtig tafelblad gemaakt.
– Mei ‘13
Toen mij werd gevraagd of ik voliére-panelen wilde hebben, hoefde ik niet lang na te denken.
Ze waren op dat moment nog in gebruik door Ineke die de opvang van de krom-snavel vogels voor de dierenbescherming deed.
Ze stopte er echter mee en aldus kwamen de panelen vrij. Toen ik er was om het geheel te bekijken, kwam de vraag of de op dat moment nog aanwezige tropische vogeltjes mee mochten verhuizen…. en tenslotte of ik de kromsnavel opvang van haar wilde overnemen. Natuurlijk!
Na een hoop geknutsel was daar de voliëre en konden de vogels, die tijdelijk in een kleinere voliére zaten, hier naartoe verhuizen. Tenslotte kwamen er van haar ook enkele New Hampshire en Wyandotte kippen.
Talloze kastjes staan her en der op het terrein, beschikbaar voor eenden en/of kippen die willen broeden.
Blijkbaar vond deze Muskus-eend dat de brievenbus (een hondenhok) vlak aan de weg, het meest geschikt was. ;-S
Voor de postbode maar gauw een nieuwe, tijdelijke brievenbus neergezet met een briefje erbij.
Deze eenden broeden ca. 40 dagen en hopelijk, als het zover is, zal ze haar kroost snel in veiligheid brengen!